هوش مصنوعی: این شعر از بیدل دهلوی به موضوعاتی مانند گذر زمان، ناامیدی، تلاش، عشق، و فلسفه زندگی می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های عمیق، مفاهیمی مانند مقاومت در برابر سختی‌ها، ارزش هنر و ادبیات، و ناپایداری دنیا را بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامفهوم باشند.

غزل ۱۲۴۰ - مد بقا کجا به مه و سال می‌کشد

مد بقا کجا به مه و سال می‌کشد
نقاش رنگ هرچه‌ کشد بال می‌کشد ۱

واماندگی به قافلهٔ اعتبار نیست
پیش است هرچه شمع ز دنبال می‌کشد ۲

نگسستنی‌ست رشتهٔ آمال زیر چرخ
چندین‌کلاوه مغزل این زال می‌کشد ۳

سنگ همه به خفت فرسودگی ‌کم است
قنطار رفتهرفته به مثقال می‌کشد ۴

از ریش و فش مپرس ‌که تا قید زندگی‌ست
زاهد غم سلاسل و اغلال می‌کشد ۵

خشکی به طبع خلق ز شعر ترم نماند
فطرت هنوز از قلمم نال می‌کشد ۶

تشویش خوب و زشت جهان جرم آگهی‌ست
صیقل به دوش آینه تمثال می‌کشد ۷

موقع‌شناس محفل آداب حسن باش
ننگ خطست مو که سر از خال می‌کشد ۸

معشوقی از مزاج نفس کم نمی‌شود
پیری ز قد خم شده خلخال می کشد ۹

بی‌مایهٔ غنا نتوان شد حریف فقر
ادبار نیز همت اقبال می‌کشد ۱۰

بیدل تلاش‌گر مرو وادی جنون
تب می‌کند گر آبله تبخال می‌کشد ۱۱
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۱
کانال گوهرین در ایتا
۳۶۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۲۳۹ - عریانی آنقدر به برم تنگ می‌کشد
گوهر بعدی:غزل ۱۲۴۱ - حرص پیری شیأالله از خروشم می‌کشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.