غزل ۱۲۶۴ - شب حسرت دیدار توام دام ‌کمین شد

شب حسرت دیدار توام دام ‌کمین شد
هر ذره ز اجزای من آیینه‌نگین شد ۱

خاکستر از اخگر چقدر شور برآورد
دل سف‌رخت به رنگی‌که‌کبابم نمکین شد ۲

عبرتکدهٔ دهر ز بس خصم تسلی است
چون چشم شررخانهٔ من خانهٔ زین شد ۳

برق رم فرصت سر و برگ طلبم سوخت
صد ناله تمنا نفس بازپسین شد ۴

زنداز نیرنگ خیالم چه توان‌کرد
رحم است بر آن شخص‌که او آینه‌بین شد ۵

انکار نمود آنچه ز صافی به در افتاد
جوهربه‌رخ‌آینه روشنگرچین شد ۶

موهوس و این لنگر ادبار چه سوداست
چون سایه نباید کلف روی زمین شد ۷

ازبس بسه ره حسسرت صیاد نشستم
وحشت به تغافل زد وپروازکمین شد ۸

گر هیچ نباشد به تپش خون شدنی هست
ای آینه دل شو که نخواهی به ازین شد ۹

بیدل عدم و هستی ما هیچ ندارد
جزگرد خیالی‌که نه آن بود و نه این شد ۱۰