هوش مصنوعی:
این شعر به موضوعاتی مانند سخاوت، عشق، رنج، حقیقت و پیری میپردازد. شاعر از دیدگاههای مختلف به زندگی نگاه میکند و مفاهیم عمیقی مانند فنا، هنر و قدرت را بررسی مینماید. در برخی ابیات، به طبیعت و نمادهای آن مانند گلزار و بلبل اشاره شده است. همچنین، شاعر از تجربیات شخصی خود مانند پیری و ناتوانی سخن میگوید.
رده سنی:
18+
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر، نیاز به درک و تجربهی بالایی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود. همچنین، برخی از مضامین مانند فنا و رنج ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین و پیچیده باشد.
غزل ۱۳۲۷ - آن سخا کیشان که بر احسان نظر واکردهاند
آن سخا کیشان که بر احسان نظر واکردهاند
ازگشاد دست و دل چشمی دگر واکردهاند ۱
سیر این گلزار غیر از ماتم نظاره چیست
دیدهها یکسر ز مژگان موی سر واکردهاند ۲
صد مژه پا خورد ربطش تا ترا بیدار کرد
یک رگخوابت به چندین نیشتر واکرده اند ۳
وضع مخمور ادب خفّتکش خمیازه نیست
یاد آغوشی که در موج گهر واکردهاند ۴
بیدلان را هرزه نفریبد غم دستار پوچ
چونحباب این قوم سر راهم ز سر واکرده اند ۵
ساز موجیم از رم و آرام ما غافل مباش
این کمرها جمله دامن بر کمر وا کردهاند ۶
نالهٔ ما زین چمن تمهید پرواز است و بس
بلبلان منقار پیش از بال و پر واکردهاند ۷
عرض جوهر بر صفای آینه در بستن است
غافل آن قومیکه دکان هنر واکردهاند ۸
پرتو شمع حقیقت خارج فانوس نیست
شوخچشمان روزنسنگ از شرر واکرده اند ۹
موی پیری عبرت روز سیاه کس مباد
آه از آن شمعی که چشمش بر سحر وا کرده اند ۱۰
تا نگردیدم دو تا قرب فنا روشن نشد
از تلاش پیریام یک حلقهٔ در واکرده اند ۱۱
ناتوانی بیدل از تشویش قدرت فارغ است
عقده در بیناخنیها بیشتر واکردهاند ۱۲
ازگشاد دست و دل چشمی دگر واکردهاند ۱
سیر این گلزار غیر از ماتم نظاره چیست
دیدهها یکسر ز مژگان موی سر واکردهاند ۲
صد مژه پا خورد ربطش تا ترا بیدار کرد
یک رگخوابت به چندین نیشتر واکرده اند ۳
وضع مخمور ادب خفّتکش خمیازه نیست
یاد آغوشی که در موج گهر واکردهاند ۴
بیدلان را هرزه نفریبد غم دستار پوچ
چونحباب این قوم سر راهم ز سر واکرده اند ۵
ساز موجیم از رم و آرام ما غافل مباش
این کمرها جمله دامن بر کمر وا کردهاند ۶
نالهٔ ما زین چمن تمهید پرواز است و بس
بلبلان منقار پیش از بال و پر واکردهاند ۷
عرض جوهر بر صفای آینه در بستن است
غافل آن قومیکه دکان هنر واکردهاند ۸
پرتو شمع حقیقت خارج فانوس نیست
شوخچشمان روزنسنگ از شرر واکرده اند ۹
موی پیری عبرت روز سیاه کس مباد
آه از آن شمعی که چشمش بر سحر وا کرده اند ۱۰
تا نگردیدم دو تا قرب فنا روشن نشد
از تلاش پیریام یک حلقهٔ در واکرده اند ۱۱
ناتوانی بیدل از تشویش قدرت فارغ است
عقده در بیناخنیها بیشتر واکردهاند ۱۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۲
۳۶۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۲۶ - اینکه در دیر غمت ذم شرد پیدا کردند
گوهر بعدی:غزل ۱۳۲۸ - فرصت انشایان هستی گر تکلف کردهاند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
