غزل ۱۶۵۱ - ما سر و پنجه و قوت نه ازین جان داریم

ما سَر و پَنجه و قَوَّت نه ازین جان داریم
ما کَر و فَرِّ سعادت نه زِ کیوان داریم ۱

آتشِ دولَتِ ما نیست زِ خورشید و اَثیر
سُبُحاتِ رُخِ تابنده زِ سُبْحان داریم ۲

رَگ و پِیْ نیّ و در آن دَجلهٔ خون می‌جوشیم
دست و پا نیّ و در آن مَعرکه جولان داریم ۳

هفت دریا بَرِ ما غَرقهٔ یک قَطره بُوَد
که به کَف شَعْشَعهٔ جوهرِ انسان داریم ۴

چه کم اَرْ سَر نَبُوَد، چون که سَراسَر جانیم؟
چه غَم اَرْ زَر نَبُوَد، چون مَدَد از کان داریم؟ ۵

بوهُرَیرَه صِفَتیم و به گَهِ داد و سِتَد
دل بِدان سابقه و دست در اَنْبان داریم ۶

اَهْرِمن دیو و پَری جُمله به جانْ عاشقِ ماست
 چون که در عشقِ خدا مُلْکِ سُلَیمان داریم ۷

در چَهْ و حَبْسِ جهان گرچه رَهینِ دَلْویم
چند یعقوبِ دل آشفته به کَنْعان داریم ۸

شَمسِ تبریز شَهَنشاهِ همه مَردان است
ما از آن قُطبِ جهانْ حُجَّت و بُرهان داریم ۹