غزل ۱۶۵۰ - خوش بنوشم تو اگر زهر نهی در جامم

خوش بِنوشَم تو اگر زَهر نَهی در جامَم
پُخته و خامِ تو را گَر نَپَذیرم خامَم ۱

عاشقِ هدیه نِیَم، عاشقِ آن دستِ تواَم
سُنْقُرِ دانه نِیَم، اَیْبَکِ بَندِ دامَم ۲

از تَغارِ تو اگر خون رَسَدم هَمچو سگان
گَر من آن را قَدَحِ خاص نَدانَم، عامَم ۳

غُنچه و خارِ تو را دایه شَوَم هَمچو زمین
تا سَمِعْنا وَاَطَعْنا کُنی ای جان نامَم ۴

مَلَخِ حُکمِ تو تا مزرعه‌ام را بِچَرید
گَر نگردم تَلَفِ تو عَلَفِ اَیّامَم ۵

ساقیِ صَبر بیا رَطْلِ گِرانم دَردِهْ
تا چو ریگش به یکی بار فروآشامَم ۶

گویی‌اَم شَپْشَپی و چون پَشه بی‌آرامی
چون دلارام نیابَم به چه چیز آرامَم؟ ۷

هَمچو دُزدانْ زِ عَسَس من همه شب در بیمَم
هَمچو خورشیدپَرَستان به سَحَر بر بامَم ۸

مِهرِ غیرِ تو بُوَد در دلِ من مُهرِ ضَلال
شُکرِ غیرِ تو بُوَد در سَرِ منْ سَرسامَم ۹

به زبان گَر نکُنم یادِ شِکَرخانهٔ تو
کام و ناکام بُوَد لَذَّتِ آن در کامَم ۱۰

خَبَرِ رَشکِ تو می‌آرَد اشکِ تَرِ من
نه به تَقلید، بَلْ از دیده دَهَد پیغامَم ۱۱