غزل ۲ - کوی عشق است و همه دانه و دام است این جا

کوی عشق است و همه دانه و دام است این جا
جلوه ی مردم آزاده حرام است این جا ۱

هر که بگذشت در این کوی به بند افتادست
طایر بی قفس و دام کدام است این جا ۲

آن که هر گام بلغزید در این کوی برفت
صنعت راه روان لغزش گام است این جا ۳

عشرت بزم تو زآن ست که محنت بر ماست
صبح آن ناحیه وقتی است که شام است این جا ۴

برو از عشق مچین معرکه ای شیخ حرم
طفل را شیوه ی بازیچه حرام است این جا ۵

شوق موسی چه که آن مه چو بر آید بر بام
مشعل طور کمندافکن بام است این جا ۶

در حرم ذکر بتی دیر نشین خاص من است
لله الحمد که این زمزمه عام است این جا ۷

عشق بنشست ز پا در ره ی جویایی قرب
زاغ اندیشه همان کبک خرام است این جا ۸

سر تقدیر در آن نشأ رسد شحنه به گوش
سر این مسأله نگشای که خام است این جا ۹

عرفی از هر دو جهان می رمد الا در دوست
همه جا وحشی از آن است که رام است این جا ۱۰