غزل ۱۸ - نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را

نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را
یک طور دوست دارم بی مهر و مهربان را ۱

غم می کشد عنانم من هم شتاب دارم
از هم دعا بگویند یاران شادمان را ۲

مستانه گر بتازم، عیبم مکن که شوقش
گرمی دهد به مرکب، نرمی دهد عنان را ۳

گفتم به گوش توفیق، ای دشمن مروت
تا کی فراق خرمن این مور ناتوان را ۴

گفتا مروت این است، کز پا در افکنیمش
تا آن که جوید از غیر، وز خود نیابد آن را ۵

آوارگیست رهبر در وادی محبت
توفان بود معلم دریای بی کران را ۶

عرفی به گیتی از خلد آمد که باز گردد
غافل که تازه پرواز گم سازد آشیان را ۷