غزل ۲۲ - از تو نوشت و داد دل آرمیده را

از تو نوشت و داد دل آرمیده را
غم نامه های شسته و صد ره دریده را ۱

شادم که در تپیدن خاصی فکنده ام
هر ذره از وجود دل آرمیده را ۲

الماس ریزه کس نخرد در دیار عشق
کانجا به توتیا نبود صلح دیده را ۳

آورده ام به کف سر زلفی که بر دلم
شب کرده صبح عافیتی نادمیده را ۴

عرفی به زیر تیع مشو مضطرب که هست
اجری دگر شهید به خون تپیده را ۵