غزل ۲۹ - نداد نور شراری چراغ هستی ما

نداد نور شراری چراغ هستی ما
گلی نچید ز شاخ، دراز دستی ما ۱

عنایت صمدی رد کفر ما نکند
اگر کمال به دیر و صنم پرستی ما ۲

سر فتادگی تا به عرش می ساید
کلاه فخر بلندی ربود پستی ما ۳

ز نیم مستی ما زآن کرشمه می‌بارد
که چشم شاهد عشق است نیم مستی ما ۴

دمی که عشق بتازد به قلب ما عرفی
به تاق عرش نشیند غبار هستی ما ۵