غزل ۱۶۶۱ - سالکان راه را محرم شدم

سالِکانِ راه را مَحْرَم شدم
ساکُنانِ قُدس را هَمدَم شدم ۱

طارَمی دیدم بُرون از شش جِهَت
خاک گشتم فَرشِ آن طارَم شدم ۲

خون شدم جوشیده در رَگ‌هایِ عشق
در دو چَشمِ عاشقانَش نَم شدم ۳

گَهْ چو عیسی جُملگی گشتم زبان
گَهْ دلِ خاموشْ چون مَریَم شدم ۴

آنچه از عیسی و مَریَم یاوه شُد
گَر مرا باور کُنی آن هم شدم ۵

پیشِ نِشْترهایِ عشقِ لَم یَزَل
زَخْم گشتم صَد رَه و مَرهَم شدم ۶

هر قَدَم همراهْ عزرائیل بود
جان مَبادَم گَر ازو دَرهَم شدم ۷

رو به رو با مرگ کردم حَرب‌ها
تا زِ عینِ مرگْ من خُرَّم شدم ۸

سُست کردم تَنگِ هستی را تمام
تا که بر زینِ بَقا مُحْکَم شدم ۹

بانگِ نایِ لَمْ یَزَل بِشنو زِ من
گَر چو پُشتِ چَنگ اَنْدَر خَم شدم ۱۰

رو نِمود اَللّهُ اَعْلَم مَر مرا
کُشتهٔ اَللّه و پس اَعْلَم شدم ۱۱

عیدِ اَکبَر شَمسِ تبریزی بُوَد
عید را قُربانیِ اَعْظَم شدم ۱۲