غزل ۶۷ - مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است
کجا دماغ می ناب و نغمه ی چنگ است ۱

مرا که شغل هم آغوشی است با زنار
اگر به سبحه دهم دست دوستی ننگ است ۲

به این که کعبه نمایان شود ز پا منشین
که نیم گام جدایی هزار فرسنگ است ۳

فغان ز غمزه شوخی که وقت تنهایی
بهانه ای به خود آغاز کرده در جنگ است ۴

هزار دیر به دل دارم از صنم معمور
لباس کعبه به دوشم مده که بس ننگ است ۵

بهانه جوی تو عرفی به ناز عادت کرد
به آتشتی مرو اکنون که صلح هم جنگ است ۶