غزل ۸۳ - از بس که جور کرد به دل غم که آشناست

از بس که جور کرد به دل غم که آشناست
داغم بهشت صحبت مرهم که آشناست ۱

تا طی کنند بی ادبان وادی غرور
بیگانگی نموده به محرم که آشناست ۲

گر آشنا کسی است که اهلیت اش نیست
بنما یکی ز مردم عالم که آشناست ۳

از بس که وارمیده ز بیگانگان بود
بیگانگه وار می رمد آن هم که آشناست ۴

زحمت مکش طبیب که بیمار عشق را
دارو نداد عیسی مریم که آشناست ۵

از بس که زخم هاست در این سینه، ای اجل
ره تا ابد به جان نبرد غم که آشناست ۶

عرفی تو آشنا نشناسی، طرب مجوی
محکم بگیر دامن ماتم که آشناست ۷