غزل ۸۴ - از نور یار چون نفسم خانه روشن است

از نور یار چون نفسم خانه روشن است
بیرون برید شمع که کاشانه روشن است ۱

نازم به فیض عشق که در خانقاه و دیر
چشم و چراغ شمع به پروانه روشن است ۲

از حسن دوست دم به دم اسرار گفتن است
هر چند قدر گوهر یکدانه روشن است ۳

صد شمع سوختم که خرد پیش بر دمد
پنداشتم که دیده ی فرزانه روشن است ۴

ای شیخ شهر تیره دلان را چراغ باش
دل های ما ز گریه ی مستانه روشن است ۵

محرم چه آگه از الم بی نصیبی است
داغی است این که بر دل دیوانه روشن است ۶

گفتی ز عشق غیب دلت روشن است، ولی
آتش به خان و مان زده و خانه روشن است ۷

عرفی خطای ما و تو محتاج عذر نیست
عذر خطای مردم دیوانه روشن است ۸