غزل ۸۸ - درد نایافت ز بی دردی اقبال من است

درد نایافت ز بی دردی اقبال من است
ور نه مقصود من افتاده به دنبال من است ۱

با قضا سینه ی من صاف نگردد هرگز
شکوه ی من همه از جانب اهمال من است ۲

هرگز از محنت ایام نبودم آزاد
فتنه همزاد من و حادثه هم سال من است ۳

آستینی که دو عالم بت و زنار در اوست
گر به معنی نگری نامه ی اعمال من است ۴

عرفی اصلاح پریشانی ام از یاد ببر
کانچه ادبار بود پیش من، اقبال من است ۵