غزل ۸۷ - گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است

گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است
هر که خود را دوست می دارد به دشمن دشمن است ۱

در حصار عافیت بی ذوق را آرام نیست
آن که ذوق فتنه یابد به آهن دشمن است ۲

گوش معزول است در خلوتگه ارباب راز
دود شمع خلوت ایشان به روزن دشمن است ۳

بس که دیدم جور دشمن، دشمنم با جور دوست
آن که در آتش بود با نار ایمن دشمن است ۴

دوستی با دشمنم بی بهره مهر انگیزی است
دوستی دوست دارم ور نه دشمن دشمن است ۵

بس که در کامم اثر کرده است ذوق اتفاق
باورم باید که زاهد با برهمن دشمن است ۶

بس که لذت می برم از دشمنی های غمت
هم چو جانش دوست دارم هر که با من دشمن است ۷

در پذیرم صد غم و نگشایم از ناموس لب
دل به ماتم دوست اما لب به شیون دشمن است ۸

درد عشق است ای طبیب و در دوا زحمت مکش
هر که این خارش خلد در پا به سوزن دشمن است ۹

در نگیرد صحبت عرفی به شیخ صومعه
کو به زیرک دشمن و عرفی به کودن دشمن است ۱۰