غزل ۱۰۵ - از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است

از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است
این شعله ی دل نام دگر سست سماعی است ۱

در معرکه ی عشق زبون شو که درین رزم
هر کس که به صد رنگ شهیدی است شجاعی است ۲

زین باغ مجو بهره که هر میوه که چینند
بی آبی ایام مکیده است و قناعی است ۳

سیماب بود قفل در گوش تو ورنه
صد نغمه ی مستانه طلبکار سماعی است ۴

گوش شنوا جوی که در بزم تامل
بر بستن لب موجب صد گونه صداعی است ۵

تا عشق به بازاد دلم شعله فروشد
هر چیده دکان دوزخ و دال متاعی است ۶

عرفی یکی از جیب برآور سر مستی
این محمل عمر است که بر دوش وداعی است ۷