غزل ۱۰۶ - زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است

زبان ز نکته فرو ماند و راز من باقی است
بضاعت سخن آخر شد و سخن باقی است ۱

گمان مبر که تو چون بگذری جهان بگذشت
هزار شمع بکشتند و انجمن باقی است ۲

کسی که محرم باد صبا ست می داند
که با وجود خزان بوی یاسمن باقی است ۳

ز شکوه های جفایت دو کون پر شد، لیک
هنوز رنگ ادب بر رخ سخن باقی است ۴

نماند قاعده ی مهر کوهکن به جهان
ولی عداوت پرویز و کوهکن باقی است ۵

مگو که هیچ تعلق نماند عرفی را
تعلقی که نبودش به خویشتن باقی است ۶