غزل ۱۱۸ - ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست

ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست
طوبی خس زیبا چمنی که این شجر اوست ۱

مرغی که حرم را شرف از نسبت او بود
جاروب حرمگاه صنم بال و پر اوست ۲

گه زهر فشاند به مگس، گه زند آتش
زین گونه بسی تعبیه ها در شکر اوست ۳

نقصان ادب نیست که آمیخته با شمع
پروانه که امید فنا راهبر اوست ۴

غم همره جان رفت، نرفتیم به منعش
با وی ز ازل آمده و هم سفر اوست ۵

هر گرد که از خاک شهیدان تو خیزد
صد قافله ی درد ابدی بر اثر اوست ۶

عشق از طلب صحبت رضوان بود آزاد
زهد است که دست هوسش در کمر اوست ۷

از طعن کس آزرده نگردد دل عرفی
داغی که نسوزد نمکی بر جگر اوست ۸