غزل ۱۱۹ - گلزار حسن تازه ز روی چو ماه اوست

گلزار حسن تازه ز روی چو ماه اوست
گلدسته ی فریب به دست نگاه اوست ۱

ماییم و کشت باغ محبت که سر به سر
زهر آب داده نیش ملامت گیاه اوست ۲

مرغان قدس گرد سرش جوش می زنند
این شاخ طوبی است که طرف کلاه اوست ۳

آن رهروی به ساده به ترک تعلق است
بت سنگ راه و بت شکنی سنگ راه اوست ۴

یوسف که هست پیرهن عصمتش درست
آن جا که جلوه گاه زلیخاست جاه اوست ۵

در سینه بی اجازت او بیش ازین مباش
ای جان ادب خوش است که این جلوه گاه اوست ۶

عیشی ز باده هست ز عیش بهشت، لیک
آن عافیت نصیب شهید نگاه اوست ۷

گفتم کرشمه ات دل عرفی به خون کشید
گفت از کرشمه پرس که گوید گناه اوست ۸