غزل ۱۴۰ - آن فتنه ای که مرا از تو التماس نیست

آن فتنه ای که مرا از تو التماس نیست
تا هست او به ملک دلم روشناس نیست ۱

گر خلق پاسبان متاع سلامت اند
محنت متاع ماست که محتاج پاس نیست ۲

با گفته در مساز که گفتار پرده است
هر نکته ای که گفته شود بی لیاس نیست ۳

شیر آیدم به راه و بر او بر غلط کنم
ور نه به راه عشق مگس بی هراس نیست ۴

منزل شناس عشق گرامی بود ولی
منزل چو نیست قیمت منزل شناس نیست ۵

عرفی به شکر نعمت غم کوتهی مکن
کز دوست دشمنان بتر از ناسپاس نیست ۶