غزل ۱۴۵ - هیچ گه ناله ی من گوش زد آن مه نیست

هیچ گه ناله ی من گوش زد آن مه نیست
وین کمندی است که از بام فلک کوته نیست ۱

آن چنان مست جمال است که شب تا به سحر
می کشد جام و ز کیفیت می آگه نیست ۲

بر حذر باش که در چه نفتد یوسف دل
کاین زمان اهل مدد را گذری بر چه نیست ۳

هر دم از انجمنی می شنود بوی تو دل
هر نفس گر به دری روی نهد گمره نیست ۴

سعی ما بی اثر از طبع وفا، دشمن دوست
گر تو دامن بکشی دست کسی کوته نیست ۵

پیش عرفی مده از دست عنان کاین صیاد
خویش ابله بنمودست ولی ابله نیست ۶