غزل ۱۴۸ - منم که از غم محرومیم جدایی نیست

منم که از غم محرومیم جدایی نیست
میانه ی من و امید، آشنایی نیست ۱

من وبهشت محبت، کز آب کوثر او
به غیر خون دل و زهر بینوایی نیست ۲

از آن به درد دگر هر زمان گرفتارم
که شیوه های تو را با هم آشنایی نیست ۳

بیا که حسن به طور دل است شعله فروز
مرو به وادی ایمن که روشنایی نیست ۴

غبار تنگ دلی بر جهان نشسته چنان
که هیچ گوشه ای از بهر دل گشایی نیست ۵

سوال نیک و بد از ما نمی کنند به حشر
گناه اهل محبت به جز رهایی نیست ۶

ز عشق و حالت عرفی سوال کردم، گفت
هنر بسی است کسی را که بی وفایی نیست ۷