غزل ۱۴۹ - گر به دیرم طلبد مغبچه ی حور سرشت

گر به دیرم طلبد مغبچه ی حور سرشت
بیم دوزخ برم از یاد جو امید بهشت ۱

نسبت سبحه و زنار دو صد رنگ آمیخت
ور نه این رشته ی پیمانست که آدم بسرشت ۲

عشرت رفته مجو باز، که دهقان فلک
تخم هر کشته که بدرود دگر بار بکشت ۳

ساغر می چو دهی بوسه ز پی نیز بده
به ندامت بکشم گر که کنندم به بهشت ۴

ترک دین در ره معشوق گناه است، ولی
نه گناه است که در نامه توانند نوشت ۵

این قدر کعبه پرستی که تو داری عرفی
از تو آید که کنی منع من از طوف کنشت ۶