غزل ۸ - داند آنکس که ز دیدار تو برخوردار است

داند آنکس که ز دیدار تو برخوردار است
که خرابات و حرم غیر در و دیوار است ۱

ای که در طور ز بیحوصلگی مدهوشی
دیده بگشای که عالم همه‌گی دیدار است ۲

همه پامال تو شد خواه سرو خواهی جان
و آنچه در دست من از توست همین پندار است ۳

از تو ناقوس بدست من مست است که هست
و ز تو طرفی که ببستیم همین زنار است ۴

برخور از باغچهٔ حسن که نشکفته، هنوز
گل رسوائی ما از چمن دیدار است ۵

باور از مات نیاید به لب بام در آی
تا ببینی که چه شور از تو درین بازار است ۶

دو جهان بر سر دل باخت رضی منفعل است
که فزایند بر آن بار گر این بازار است ۷