غزل ۱۰ - کسی که در رهش از پا و سر خبردار است

کسی که در رهش از پا و سر خبردار است
نه عاشق است که در بند کفش و دستار است ۱

غمی به گرد دلم جلو‌ه‌گر شده که از آن
غباری ار بنشیند بر آسمان بار است ۲

بدیگران ببر ای باد بوی نومیدی
که در خرابهٔ ما زین متاع بسیار است ۳

بر آستانه او عاشقانه جان درباخت
رضی که در غم عشقش هنوز بیمار است ۴