غزل ۲۲ - یقین ما به خیٰال و گمان نمیگردد

یقین ما به خیٰال و گمان نمیگردد
گمان آن مکنیــــــدش که آن نمیگردد ۱

بغیر نقش توام در نظر نمی‌آید
بغیر نام توام بر زبـــــــان نمیگردد ۲

ز کفر ودین چه زنم دم که از تجلی دوست
دلم به این و زبانم به آن نمیگردد ۳

به آستانهٔ او کس نمیگذارد سر
که آستانهٔ او آستان نمیگردد ۴

چنان به گرد سر دوست باز میگردم
که پیل مست به هندوستان نمیگردد ۵

من از کجٰا و ریا و ردا و سالوسی
تو آن مجو که رضی گرد آن نمیگردد ۶