غزل ۳۲ - حیف که اوقات ما تمام هبا شد

حیف که اوقات ما تمام هبا شد
عمر گرانمایه صرف چون و چرا شد ۱

ما حصلی خود نداشت غیر ندامت
حیف ز عمری که صرف مهر و وفا شد ۲

آنکه جمٰال تو دید بی دل و دین گشت
و آنکه وصال تو یافت بی سر و پا شد ۳

یار شد اغیار و روزگار دگر شد
روزی کافر مبٰاد آنچه به ما شد ۴

دین و دلی داشتیم و خاطر جمعی
زلف پریشان و چشم مست بلا شد ۵

غیر نکرد آنچه ما ز خویش کشیدیم
هجر نکرد آنچه روز وصل بما شد ۶

دربدر افتاد و اختیار نماندش
از درت آنکو به اختیار جدا شد ۷

مرگ رضی موجب ملال تو گردید
زنده بلا بس نبود مرده بلا شد ۸