غزل ۳۳ - در روی تو دل به ما نمیمٰاند

در روی تو دل به ما نمیمٰاند
در راه تو سر ز پا نمیـــــمٰاند ۱

برقع ز جمٰال اگر براندازی
یک خرقهٔ پارسا نمیــــمٰاند ۲

گر جلوه چنین کنی تو، یک زاهد
در گوشهٔ انزوا نمیـــمٰاند ۳

گر نیم تبسم از لبان ریزی
یک خاطر مبتلا نمیــــمٰاند ۴

یا رب تو چه قبله‌ای که در طوفت
یک حاجت ناروا نمیــــمٰاند ۵

آیم چو برت که مُدعا گویم
صد حیف که مدعا نمیــــمٰاند ۶

ای عشق که سوزیم به کام دل
کام تو ز اژدها نمیمــــٰاند ۷

آغشته به خاک و خون شهیدان را
کوی تو ز کربلا نمیــــماند ۸

ای ماه اگر به او تو مانندی
او هیچ بتو چرا نمیـــمٰاند ۹

گر جان برود چه غم فدای او
آخر غم او به ما نمیـــــمٰاند ۱۰

جان رفت و برفت از سرم سوداش
بیگانه به آشنا نمیـــــمٰاند ۱۱

خوش باش بدوستان که این بستان
پیوسته به این هوا نمیـــــمٰاند ۱۲

می‌خور دمی و غنیمتی بشمر
کاین نغمه به این نوا نمیـــــمٰاند ۱۳

گوئی که رسی به مرگ از هجرم
هجر تو ز مرگ وا نمیـــمٰاند ۱۴

رندی که نمانده هیچ در جائی
درمانده به هیچ جا نمیـــمٰاند ۱۵

ای آنکه نشان کوی او پرسی
آنجاست که سر ز پا نمیـــمٰاند ۱۶

گفتی که بیا اگر جگر داری
آنجا جگری به ما نمیـــماند ۱۷

زنهار مگوی از رضی حرفی
کان هیچ به حرف ما نمـــیمٰاند ۱۸