غزل ۳۴ - مرا نه سر نه سامان آفریدند

مرا نه سر نه سامان آفریدند
پریشانم به سامان آفریدند ۱

نه دستم از گریبان واگرفتند
نه در دستم گریبان آفریدند ۲

نه دردم را طبیبان چاره کردند
نه بیدردم چو ایشان آفریدند ۳

نیامیزد سر دردت به گردم
که دردم عین درمان آفریدند ۴

ز من با آنکه بی او نیستم من
بیابان در بیٰابان آفریدند ۵

زلیخا گو چمن گلخن کن از آه
که یوسف بهر زندان آفریدند ۶

مرا گویی پریشان از چه روئی
سر و زلفش پریشان آفریدند ۷

رضی از معرفت بوئی نداری
تو را کز عین عرفان آفریدند ۸