غزل ۳۷ - شب دوشم جمالی در نظر بود

شب دوشم جمالی در نظر بود
کزو هر ذره خورشید دگر بود ۱

تأمل در رخش چندانکه کردم
ملاحت از ملاحت، بیشتر بود ۲

سحر آشفته دیدم شام زلفش
عجب شامی؟ که بر روی سحر بود ۳

مگر دوشینه شب بر بام بودی
که بحر و بر پر از شمس و قمر بود ۴

نشستم تا کمر در خون دیده
ز موئی که پریشان تا کمر بود ۵

ندیدم مادری خورشید زاید
تو را مادر مگر خورشید گر بود ۶

چنان اندیشهٔ حسنش کند کس
که از اندیشه بسیاری به در بود ۷

تهی میخانه کرد و در خمار است
رضی کز بوی می زیر و زبر بود ۸