غزل ۳۸ - شورش دوشین ما از می و ساغر نبود

شورش دوشین ما از می و ساغر نبود
هیچ هوائی به جز وصل تو در سر نبود ۱

داروی بیهوشیم مایه بی‌جوشیم
ساقی دیگر نداد، مطرب دیگر نبود ۲

نیک و بد کائنات بر محک دل زدیم
هیچ غمی با غم دوست برابر نبود ۳

بوی تو دیوانه‌ام ساخت مگر هیچکس
موی معطر نداشت، طره معنبر نبود ۴

خوب بسی بود لیک هیچکسی همچو تو
جام مجسم نداشت روح مصور نبود ۵

داشت امیدی رضی کز تو بسی برخورد
لیک میسر نگشت آنچه مقدر نبود ۶