غزل ۳۹ - چه خواهی ز دفتر تو ای خاک بر سر

چه خواهی ز دفتر تو ای خاک بر سر
چو خشت است بالین و خاکست بر سر ۱

کجا رفت تاج و نگین سلیمان
کجا رفت باد و بروت سکندر ۲

شد افسار سرگشتگی تا قیامت
اجل گشته‌ای را که دادند افسر ۳

همه دردسر بود تاج مرصع
همه داغ دل بود باغ مشجر ۴

به دامت اگر دشمن افتاد، سر ده
بکامت اگر دوست افتاد بگذر ۵

مده فرصت از دست دیگر که هم را
عجب دانم ار باز ببینیم دیگر ۶

به شوخی اسیرم که نبود چو اوئی
نه در هشت خلد و نه در هفت کشور ۷

براندازد از رخ شبی ار نقابی
بر انگیزد از هر طرف روز محشر ۸

سرش بیقرار است از سنبل گل
برش بی‌نیاز است از مشک و عنبر ۹

اگر شمعی افروخت دیوانه باشد
کسی را که ماهی چنین آید از در ۱۰