غزل ۴۱ - بی‌پرده برون میا که بسیار

بی‌پرده برون میا که بسیار
دین و دل و دست رفته از کار ۱

در حلقه تار و مار زلفت
بس سبحه که شد بدل به زنار ۲

در دور دو چشم شوخ و مستت
بس گوشه نشین که شد قدح خوار ۳

زنهار ز دست دوست گفتن
زنهار دگر مگوی زنهٰار ۴

شستیم دو دست خود ز ایمان
بستیم میان خود به زنار ۵

مطرب دستی به چنگ میزن
ساقی پائی به رقص بَردار ۶

برقع ز جمال خود برافکن
تا سنگ آرد به عشقت اقرار ۷

بر مار گذر کنی بگیرند
پازهر بجای زهر از مار ۸

یک عشوه و صد جهان دل و جان
یک شعله و عالمی خس و خار ۹

بخرام به مرده و بر انگیز
از عظم رمیم جان طیٰار ۱۰

ما جهد بسی بکار بردیم
خود جهد نبرده است در کار ۱۱

تا چند رضی ز بردباری
شد از تو خدا ز خلق بیزار ۱۲

بیچاره رضی که مست و حیران
دیوانه فتاده بر درت زار ۱۳