غزل ۷۰ - غمزه خونریز و عشوه در پی جان

غمزه خونریز و عشوه در پی جان
چون توان برد دین ودل ز میان ۱

چند از حسرت سراپایت
بی‌سر و پا شویم و بی دل و جان ۲

چند گیرم ز غم به دندان دست
آه از دست آن لب و دندان ۳

سرو آزاد جان از ین غم داد
که گرفتار توست پیر و جوان ۴

آنچنان شد غمش گریبان گیر
که گریبـٰان ندانم از دامان ۵

روز وصل تو میروم از هوش
شب مهتاب، وای بر کتّان ۶

دوست هر چند دشمن است با ما
ما بدو دوستیم از دل و جان ۷

نکند در دلت اثر آهم
چکند باد با دل سندان ۸

کاش درد دلم فزون نکنی
چون به دردم نمیشوی درمان ۹

گر به عهدت زبون شویم چه باک
سد اسکندریم در پیمان ۱۰

سر شوریدهٔ رضی است مگر
که چو گوئی فتاده در میدان ۱۱