غزل ۱۶۹۱ - خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرم

خواهم که کَفْکِ خونین از دیگِ جان بَرآرَم
گُفتارِ دو جهان را از یک دَهان بَرآرَم ۱

از خود بَرآمَدم من در عشقْ عَزم کردم
تا هَمچو خود جهان را من از جهان بَرآرَم ۲

زُنّارِ نَفْسِ بَد را من چون گِلوش بَستم
او گفت وارَهَم من چون یک فَغان بَرآرَم ۳

وَاللَّهْ کَشانَم او را چندان به گِردِ گَردون
کَزْ جانِ دودرَنگش آتشْ عِیان بَرآرَم ۴

ای بس عروسِ جان را روبَندِ تَن رُبایم
وَزْ عشقْ سَرکَشان را از خان و مان بَرآرَم ۵

این جُمله جان‌ها را در عشقْ چَنگ سازم
وَزْ چَنگِ‌ بی‌زبانْ من سیصد زبان بَرآرَم ۶

پُر کرد شَمسِ تبریز در عشقْ یک کَمانی
کَزْ عشقْ زِهْ بَرآیَد چون آن کَمان بَرآرَم ۷