غزل ۱۶۹۰ - اندر دو کون جانا‌ بی‌تو طرب ندیدم

اَنْدَر دو کَوْن جانا‌ بی‌تو طَرَب ندیدم
دیدم بَسی عَجایِب چون تو عَجَب ندیدم ۱

گفتند سوزِ آتش باشد نَصیبِ کافِر
مَحْروم زِ آتشِ تو جُز بولَهَب ندیدم ۲

من بر دَریچهٔ دل بس گوشِ جان نَهادم
چندان سُخَن شنیدم اما دو لب ندیدم ۳

بر بنده ناگهانی کردی نِثارْ رَحْمَت
جُز لُطفِ‌ بی‌حَدِ تو آن را سَبَب ندیدم ۴

ای ساقیِ گُزیده مانندت ای دو دیده
اَنْدَر عَجَم نَیامَد وَنْدَر عَرَب ندیدم ۵

زان باده که عَصیرَشْ اَنْدَر چُرُش نَیامَد
وان شیشه که نَظیرشْ اَنْدَر حَلَب ندیدم ۶

چندان بِریز باده کَزْ خود شَوَم پیاده
کَنْدر خودیّ و هستی غیرِ تَعَب ندیدم ۷

ای شَمس و ای قَمَر تو ای شَهْد و ای شِکَر تو
ای مادر و پدر تو جُز تو نَسَب ندیدم ۸

ای عشقِ‌ بی‌تَناهی وِیْ مَظْهَرِ الهی
هم پُشت و هم پناهی کُفْوَت لَقَب ندیدم ۹

پولادپاره‌هاییم آهن رُباست عشقَت
اصلِ همه طَلَب تو در تو طَلَب ندیدم ۱۰

خامُش کُن ای برادر فَضْل و اَدَب رَها کُن
تا تو اَدَب بِخواندی در تو اَدَب ندیدم ۱۱

ای شَمسِ حَقِّ تبریز ای اصلِ اصلِ جان‌ها
بی‌بَصرهٔ وجودت من یک رُطَب ندیدم ۱۲