غزل ۱۶۹۵ - پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرم؟

پیش چُنین جَمالِ جان بَخش چون نمیرم؟
دیوانه چون نگردم زَنجیر چون نگیرم؟ ۱

چون بادهٔ تو خوردم من مَحْو چون نگردم؟
تو چون مَییْ من آبَم تو شَهْد و منْ چو شیرم ۲

بُگْشا دَهانِ خود را آن قَندِ‌ بی‌عَدَد را
عُذر اَرْ‌ نمی‌پذیری من عِشوه می‌پَذیرم ۳

دانی که از چه خندم از هِمَّتِ بُلندم
زیرا به شهرِ عشقت بر عاشقانْ امیرم ۴

با عشقِ لایَزالی از یک شِکَم بِزادم
نوعشق می‌نِمایَم وَاللَّهْ که سخت پیرم ۵

آن چَشم اگر گُشایی جُز خویش را نَشایی
وَرْ این نَظَر گُشایی دانی که‌ بی‌نَظیرم ۶

اَنْدَر تَنورِ سَردان آتش زَنَم چو مَردان
وَنْدَر تنورِ گرمان من پُخته تَر خَمیرم ۷

در لُطفْ هَمچو شیرم اَنْدَر گِلو نگیرم
تا در غَلَط نَیُفتی گَر شورْ چون پَنیرم ۸

در عشقِ شَمسِ تبریز سُلطانِ تاجْدارم
چون او به تَخت آید من پیشِ او وزیرم ۹