غزل ۱۷۴ - نخورم زخم در آن کوچه که مرهم باشد

نخورم زخم در آن کوچه که مرهم باشد
نشوم کشته در آن شهر که ماتم باشد ۱

خجل آن کشته که چون تیغ کشد غمزهٔ دوست
احتیاجش به دم عیسی مریم باشد ۲

گفت و گوهای حکیمانه نیالاید عشق
واگذارید که این نکته مسلّم باشد ۳

عقل را کرده ام از مغلطه خاموش، بلی
خرقهٔ بی ادبان است که ملزم باشد ۴

عرفی از گریه نیاساید توفان، برخیز
جم و کی نیست که او را غم عالم باشد ۵