غزل ۱۸۱ - مجنون تو هر دم روش تازه نسازد

مجنون تو هر دم روش تازه نسازد
بد نامیت آرایش آوازه نسازد ۱

احزای مروت همه جمع آمده، امید
کش ناز تو بی بهره ز شیرازه نسازد ۲

نازم به صفای مه کنعان، که زلیخا
گر غیرت حور است ، که بی غازه نسازد ۳

دریاست به یک حوصلهٔ رحمت ساقی
در باده زند جام و به اندازه نسازد ۴

در بزم وی ای دل مکن افغان کشی، آنجا
با نغمهٔ بی شعبه و آوازه نسازد ۵

مرهم به از آن داغ که در حالت بهبود
همسایگی داغ تواش تازه نسازد ۶

عرفی بکش این جام، بیاسا، که نه عیب است
گر تشنه لبی چون تو، به خمیازه نسازد ۷