غزل ۱۸۰ - ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد

ما کسی را نشناسیم که غم نشناسد
هست بیگانه مرا آن که الم نشناسد ۱

من و آن غمزه که چون تیغ برآرد ز میان
طایر بتکده و مرغ حرم نشناسد ۲

شرم باد از صنمی، برهمنی را که اگر
در حرم دیده گشاید به صنم، نشناسد ۳

یا رب آن کس که کند تهمت شادی بر من
تا ابد کام دلش لذت غم نشناسد ۴

با شهیدان شهادت که غم راز لبم
زخم ما مرهم و الماس به هم نشناسد ۵

دل عرفی بود آسوده ز هر بود و نبود
دو جهانی که وجود است، عدم نشناسد ۶