غزل ۱۹۰ - خوبان که به هم گرمی بازار فروشند

خوبان که به هم گرمی بازار فروشند
با هم بنشینند و خریدار فروشند ۱

ما نامه و قاصد نشناسیم و نبینیم
ارباب نظر دیده به دیدار فروشند ۲

حیران شده گان تو به خورشید قیامت
آسودگی سایهٔ دیوار فروشند ۳

ما معتکف گوشهء تنهایی خویشیم
آن کعبه روانند که رفتار فروشند ۴

روشن مکن ای مه شب دیجور که عشاق
اندوه دل خود به شب تار فروشند ۵

مسکین نفس ما که تذروان چمن گرد
پرواز به مرغان گرفتار فروشند ۶

با آن که یقین است که در گلشن فردوس
صد گل به تهی دستی هر خار فروشند ۷

زین دست تهی در غلط افتم که مبادا
قفل در و خار سر دیوار فروشند ۸

عرفی تو گهر جمع گن امروز که این جنس
بسیار خرند آخر و بسیار فروشند ۹