غزل ۱۹۱ - دلی چو مشعل حسن تو فرد می خیزد

دلی چو مشعل حسن تو فرد می خیزد
که چون فغان من از درد می خیزد ۱

نه مرد بادهٔ عشقی ، وکر نه در طلبت
فغان ز جوش خم لاجورد می خیزد ۲

مبین به عجز زلیخا، مصاف عشق است این
که گرد فتنه ز بنیاد مرد می خیزد ۳

به بزم کعبه روان کم نشین، کزان مجمع
همیشه مردم بیهوده گرد می خیزد ۴

اگر فسانه شمارم وگر ترانه زنم
توگوش دار که از روی درد می خیزد ۵

شهید مضطربی خاک شد مگر به رهت
که بی نسیم ز راه تو گرد می خیزد ۶

ترانه ای بشنو ، کز هزار نغمه تراز
یکی چو عرفی دستان نورد می خیزد ۷