غزل ۲۲۸ - اهل وفا که آتش ما تیز می کنند

اهل وفا که آتش ما تیز می کنند
چون شعله سر کشد همه پرهیز می کنند ۱

ای بی غمان حذر که غزالان مست یار
فتراک عمر عافیت آویز می کنند ۲

شمشیر غمزه-کند شد آهنگ قتل من
کاین تیغ به خون جگر تیز می کنند ۳

برخون کشتهٔ تو ملایک زنند جوش
این شهد را ببین که مگس-ریز می کنند ۴

معمور باد سینهٔ عرفی که درد و غم
تعمیر این زمین بلا خیز می کنند ۵