غزل ۲۴۱ - چون سنگ وفا به دست گیرد

چون سنگ وفا به دست گیرد
بس شیشهٔ دل شکست گیرد ۱

بد مست شدم ، مگو که واعظ
آهنگ ترانه پست گیرد ۲

از محتسب آمد این که در خلد
مستم ز می الست گیرد ۳

ما را چه زیان که بهر خود شیخ
آن نامه که نیست هست گیرد ۴

می داغ شود دمی که عرفی
پیمانهٔ خود به دست گیرد ۵