غزل ۲۴۲ - آن را که مراد حال باشد

آن را که مراد حال باشد
کی رغبت قیل و قال باشد ۱

آن جرعه که دُرد شکوه دارد
در ساغر من زلال باشد ۲

از شغل غمی که گفتنی نیست
گویم به تو گر محال باشد ۳

هر نفس که در بهشت بینم
در کارگه خیال باشد ۴

نقشی که نظاره بر نتابد
می جویم و آن وصال باشد ۵

چون کینه ز طبع دوستانت
مهر از دل او محال باشد ۶

عمر تو که عید زندگانیست
آرایش ماه و سال باشد ۷

گفتی گله کرده ای ز جورم
بهتان چنین ملال باشد ۸