غزل ۲۶۳ - جماعتی که به ناموس ونام می گفتند

جماعتی که به ناموس ونام می گفتند
به دیر درس مستی و جام می گفتند ۱

بیا ببین که چه فتوا دهد در مستی
همان گروه که می را حرام می گفتند ۲

فغان که جمله فتادند در شکنجهٔ دام
کسان که عیب اسیران دام می گفتند ۳

به صحن دیر شنیدم ز خادمان حرم
که اهل دیر، مغان را سلام می گفتند ۴

به طوف کعبه شنیدم ز زائران صنم
همان که بر در بیت الحرام می گفتند ۵

رموز آتش مهری که برهمن نشکافت
ز اهل دل شنیدم که نام می گفتند ۶

تمام بوده به یک حرف گرم و ما غافل
حکایتی که همه ناتمام می گفتند ۷

به کعبه صد ره ز نزدیک و دور دیدم
بگو که صومعه داران کدام می گفتند ۸

فغان ز طبع تو عرفی، غلط نمی رفتند
سخنوران چو تو را خوش کلام می گفتند ۹