غزل ۲۶۲ - مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید

مرا ز غمکدهٔ سینه داغ می روید
ز بزمگاه محبت چراغ می روید ۱

تو پای کعبه ای آماده کن که در هر گام
هزار خضر به راه سراغ می روید ۲

بهشت کو که تماشا کند که حسن تو را
ز باغ لاله و از لاله باغ می روید ۳

مسیح گو گهر آفتاب را مفروش
که از خزینهٔ ما شبچراغ می روید ۴

هزار کعبه و هزار کشتهٔ دوست
کزآن سلامت ، ازین درد و داغ می روید ۵

هزار حسن که شعرم ز آستین افشاند
که روضه روضه گلم از دماغ می روید ۶

مگر ترانهٔ عرفی کسی به گلشن برد
که بانگ دزد ز دستان زاغ می روید ۷