غزل ۲۷۵ - خوش آن که حیرتم از جلوهٔ جمال تو باشد

خوش آن که حیرتم از جلوهٔ جمال تو باشد
هجوم گریه ام از بادهٔ وصال تو باشد ۱

چنین که حسن تو را فتنه دوست کرده ، ندانم
برای اهل قیامت ، چه در خیال تو باشد ۲

به وصل چون بگدازد به حسرت تو سزاست
که مانع نگهش هم انفعال تو باشد ۳

ز ضعف خویش هلاکم امید و می ترسم
که زنده مانم و این باعث ملال تو باشد ۴

دم نزع چو ندیدم کسی به حال تو عرفی
مگر کسی که دل از جان کند، حلال تو باشد ۵