غزل ۲۸۷ - بیار باده که جانم دمی ز ناله بر آید

بیار باده که جانم دمی ز ناله بر آید
هزار زمزمه از دل به یک پیاله بر آید ۱

بشوی نامهٔ دانش، بجو رسالهٔ مستی
بود که فال مراد تو زین رساله بر آید ۲

بنوش جامی و آسوده شو ز وسوسهٔ غم
چه غم خوری که چه سان کارت از حواله برآید ۳

مچش که شعبدهٔ میزبان دهر بلند است
اگر به زهرنیالوده یک پیاله برآید ۴

بدین جمال اگر بگذری به سوی گلستان
ز گلبنش گل و برگ هزار ساله برآید ۵

به مطلبی نفکندست سایهٔ همت، عرفی
که از قبول دعاها ز دست هاله برآید ۶