غزل ۲۹۲ - مگر لب تو قرین شراب می گردد

مگر لب تو قرین شراب می گردد
که آب در دهن آفتاب می گردد ۱

چگونه حرف غم آرم به این حیا بر لب
که شعله می زند آنجا و آب می کردد ۲

چنان ز روی تو دیدم گل مراد امشب
که زهر گریه به چشمم گلاب می گردد ۳

ز بس خیال تو آرد هجوم بر چشمم
به گرد هر مژه صد آفتاب می گردد ۴

دلت به من ده، به روی کرشمه ریز و ببین
که از تو دل مردم خراب می گردد ۵

چه آتش است ندانم به سینهٔ عرفی
که دوزخ از نفس او کباب می گردد ۶